Emilmeyen Sütürler

Sınıflandırma gerçekte ne söyler

Bir sütür, vücut onu parçalayıp metabolize etmediğinde emilmeyendir. Tanımın tamamı budur ve bu konuda titiz olmaya değer; çünkü terim rutin olarak «içeride kalır» anlamına geliyormuş gibi okunur — ve öyle değildir. Bir telin iki hafta sonra çıkarılması ya da hastanın ömrünün geri kalanı boyunca yerinde bırakılması, kapatmaya ilişkin bir karardır. Sınıflandırma, materyalin ne olduğunu ve dokunun ona nasıl etki ettiğini tanımlar; plan hakkında hiçbir şey söylemez.

Bu ikisini ayrı tutmak önemlidir, çünkü farklı temellerde kararlaştırılırlar. Materyal, makarada olan şeyin sabit bir özelliğidir. Plan ise dokuya, bölgeye ve vakaya bağlıdır ve onu besleyen veriler — belirli bir ürünün mukavemetini ne kadar süre koruduğu — materyal sınıfından türetilebilir olmaktan çok, ürüne özgüdür ve kullanım talimatlarında belirtilir.

Sınıflandırma ayrıca materyalin değişmeden kaldığına dair bir beyan da değildir. Bu sınıftaki materyallerden ikisi dokuda zaman içinde gösterilebilir biçimde değişir: poliamid yavaşça hidrolize olur ve ipek mukavemet kaybeder. Her ikisi de emilmeyen olmayı sürdürür, çünkü kategori kalıcılığa değil metabolizmaya dayanır. Bu, bir çelişkiden çok bir tanım nüansıdır ve sınıfa ilişkin gerçekten daha ilginç şeylerden biridir.

Aileler

Sınıf kökene göre ayrılır. Sentetikler en büyük gruptur: monofilaman olarak ekstrüde edilen lineer bir poliolefin olan polipropilen; amid bağlarıyla birleşmiş yinelenen birimlerden oluşan bir makromolekül olan poliamid — naylon; pratikte polietilen tereftalat olan, örülmüş ve yaygın olarak kaplanmış poliester; ve floropolimerler PVDF ile PTFE. Tek doğal üye, serisini alınıp cerrahi bir tel hâline örülen bir protein lifi olan ipektir. Metalik üye ise 316L alaşımdan çekilen paslanmaz çelik teldir.

Her ailenin kendi kimyası vardır ve her birinin bu kümede kendi makalesi vardır. Paylaştıkları tek şey sınıflandırmadır: hiçbiri, emilebilir bir sütürün metabolize edildiği biçimde vücut tarafından metabolize edilmez.

Konstrüksiyon ekseni

Ailelerin içinden geçen ve kimyayla hiçbir ilgisi olmayan ikinci bir ayrım vardır: telin tek bir filaman mı yoksa çok sayıda filaman mı olduğu.

Bir monofilaman, tek bir sürekli filaman olarak ekstrüde edilir. İnterstisyumu, dolayısıyla kapilaritesi yoktur — sıvının tel boyunca ilerleyeceği bir yol yoktur. Daha fazla bellek taşıma eğilimindedir, yani ambalajlandığı şekli korur; bu da düğüm atma tekniği üzerinde gerçek bir taleptir.

Bir multifilaman ya da örgü, tek bir tel hâline örülmüş çok sayıda ince filamandır. Bir sütüre bükülgenliği ve düğümü oturtma biçimini veren şey örmedir. Aynı konstrüksiyon, filamanlar arasında interstisyum bırakır ve tele yüzey dokusu kazandırır; örgülü sütürlerin yaygın olarak kaplanmasının nedeni budur — emilmeyen örgülerde tipik olarak silikon ya da vaksla. Kaplama, konstrüksiyona bir ekleme olmaktan çok ona verilen bir yanıttır.

Bu iki eksen — kimya ve konstrüksiyon — bağımsızdır ve bir materyali her ikisi boyunca okumak, yalnızca birini okumaktan daha yararlıdır. Polipropilen ve ipeğin ikisi de emilmeyendir; biri sentetik bir monofilaman, diğeri doğal bir örgüdür ve bir cerrahın elde fark ettiği neredeyse her şey birinci olgudan çok ikinci olgudan türer.