โพลิแกลกติน 910 เทียบกับโพลิเกลคาโปรน 25 เทียบกับโพลิไดออกซาโนน

วัสดุสามชนิด กลไกเดียว

ทั้งสามเป็นพอลิเอสเทอร์สังเคราะห์ที่ถูกดูดซึมด้วยไฮโดรไลซิส น้ำค่อย ๆ ตัดสายพอลิเมอร์ ไหมสูญเสียความแข็งแรง และชิ้นส่วนที่แตกออกถูกกำจัดไป เนื่องจากไฮโดรไลซิสไม่ขึ้นกับเอนไซม์ การดูดซึมจึงคาดการณ์ได้ค่อนข้างดีและปฏิกิริยาของเนื้อเยื่อต่ำเมื่อเทียบกับแคทกัต สิ่งที่ต่างกันคือเคมีของพอลิเมอร์แต่ละชนิด และอัตราที่แต่ละชนิดสูญเสียความแข็งแรงและถูกดูดซึมก็ต่างกันไปด้วย

โพลิแกลกติน 910 เป็นโคพอลิเมอร์ของไกลโคไลด์และแลกไทด์ โดยทั่วไปเป็นแบบถักและเคลือบผิว โพลิเกลคาโปรน 25 เป็นโคพอลิเมอร์ของไกลโคไลด์และคาโปรแลกโทน ผลิตเป็นโมโนฟิลาเมนต์ โพลิไดออกซาโนนเป็นพอลิเมอร์ของพาราไดออกซาโนน และเป็นโมโนฟิลาเมนต์เช่นกัน แต่ละชนิดมีบทความของตัวเอง — โพลิแกลกติน 910 โพลิเกลคาโปรน และโพลิไดออกซาโนน — ส่วนหน้านี้เปรียบเทียบพวกมันโดยตรง

แต่ละชนิดยึดได้นานเท่าใด

ความแตกต่างที่สำคัญที่สุดคือระยะเวลาการพยุง ในสามชนิดนี้ โพลิเกลคาโปรน 25 สูญเสียความแข็งแรงเร็วที่สุดและเหมาะกับเนื้อเยื่อที่หายเร็ว โพลิแกลกติน 910 ให้การพยุงระดับปานกลาง ส่วนโพลิไดออกซาโนนคงความแข็งแรงไว้ได้นานที่สุดและถูกเลือกในที่ที่เนื้อเยื่อต้องถูกยึดไว้เป็นระยะเวลานาน

รูปแบบการคงแรงดึงที่แน่นอนของแต่ละผลิตภัณฑ์ระบุไว้ในเอกสารกำกับการใช้ของมันและควรอ่านจากที่นั่น ลำดับ — สั้น ปานกลาง นาน — คือสิ่งที่แยกทั้งสามชนิดออกจากกันในทางปฏิบัติ

การดูดซึมเรียงลำดับต่างออกไป

การสูญเสียแรงดึงกับการดูดซึมเป็นนาฬิกาคนละเรือน และในกรณีนี้ทั้งสองไม่ได้เรียงตรงกัน โพลิแกลกติน 910 ถูกดูดซึมเร็วที่สุดในสามชนิด แม้ว่าโพลิเกลคาโปรน 25 จะสูญเสียความแข็งแรงเร็วกว่า โพลิเกลคาโปรนใช้เวลาในการถูกกำจัดนานกว่า ทั้งที่หมดการพยุงก่อน ส่วนโพลิไดออกซาโนนช้าที่สุดทั้งสองด้าน

นี่คือการเปรียบเทียบที่ถูกเข้าใจผิดบ่อยที่สุด ไหมที่ถูกดูดซึมเร็วไม่จำเป็นต้องเป็นไหมที่หยุดยึดก่อน การเลือกจึงควรอาศัยรูปแบบการคงแรงดึง — แผลได้รับการพยุงนานเท่าใด — มากกว่าดูว่าวัสดุหายไปเร็วเพียงใด ความแตกต่างนี้อธิบายเพิ่มเติมไว้ในไหมละลายใช้เวลานานเท่าใดจึงจะละลาย

โครงสร้างและการจับใช้งาน

โพลิแกลกติน 910 เป็นแบบถัก ซึ่งทำให้จับใช้งานได้นุ่มและผูกปมได้มั่นคง และเคลือบผิวเพื่อลดแรงต้านขณะผ่านเนื้อเยื่อ เมื่อเป็นแบบถัก มันจึงมีช่องว่างระหว่างเส้นใยและพื้นผิวที่มีลวดลายซึ่งโมโนฟิลาเมนต์ไม่มี — ซึ่งเกี่ยวข้องในแผลที่ปนเปื้อน ดังที่อธิบายไว้ในไหมเย็บโมโนฟิลาเมนต์เทียบกับแบบถัก

โพลิเกลคาโปรน 25 และโพลิไดออกซาโนนเป็นโมโนฟิลาเมนต์ ผิวเรียบ มีแรงต้านในเนื้อเยื่อต่ำ และไม่มีช่องว่างภายใน โพลิเกลคาโปรนอ่อนตัวโดดเด่นสำหรับโมโนฟิลาเมนต์ ส่วนโพลิไดออกซาโนนแข็งกว่าและมีความจำรูปทรงมากกว่า จึงต้องระมัดระวังมากขึ้นเมื่อผูกปม เช่นเดียวกับโมโนฟิลาเมนต์ทุกชนิด ความมั่นคงของปมขึ้นกับเทคนิค ซึ่งอธิบายไว้ในอะไรทำให้ปมผ่าตัดยึดอยู่ได้

แต่ละชนิดมักใช้ที่ใด

การพยุงระยะสั้นและพื้นผิวโมโนฟิลาเมนต์ที่เรียบของโพลิเกลคาโปรน 25 ทำให้เป็นตัวเลือกที่พบบ่อยสำหรับการเย็บปิดผิวหนังแบบใต้ผิวหนังและเนื้อเยื่ออ่อนที่หายเร็ว โพลิแกลกติน 910 เป็นไหมชนิดละลายอเนกประสงค์ที่ใช้ทั่วไปในการเย็บประชิดเนื้อเยื่ออ่อนและการผูกรัด รวมถึงชั้นใต้ผิวหนังและทางเดินอาหาร

การพยุงระยะนานของโพลิไดออกซาโนนเหมาะกับเนื้อเยื่อที่หายช้าและการเย็บปิดที่รับแรงตึงต่อเนื่อง เช่น พังผืด และสถานการณ์ที่ต้องการโมโนฟิลาเมนต์ที่พยุงได้ยาวนาน สิ่งเหล่านี้เป็นแนวทางทั่วไป ข้อบ่งใช้ที่ได้รับอนุมัติของผลิตภัณฑ์หนึ่ง ๆ กำหนดไว้ในเอกสารกำกับการใช้ของมัน และแตกต่างกันไปในแต่ละตลาด

สิ่งที่แพทย์พิจารณาในการเลือกใช้

เนื้อเยื่อต้องการการพยุงนานเท่าใด

ปัจจัยตัดสิน เนื้อเยื่อที่หายเร็วเหมาะกับการพยุงระยะสั้น ส่วนเนื้อเยื่อที่หายช้าหรือรับแรงตึงสูงต้องการการพยุงระยะนานของโพลิไดออกซาโนน

รูปแบบแรงดึง ไม่ใช่ระยะเวลาการดูดซึม

เลือกตามระยะเวลาที่ไหมยึดได้ ไม่ใช่ตามความเร็วที่มันหายไป — ทั้งสองเรียงลำดับต่างกันในวัสดุกลุ่มนี้

โมโนฟิลาเมนต์หรือแบบถัก

การปนเปื้อนและแรงต้านในเนื้อเยื่อเอื้อต่อโมโนฟิลาเมนต์ ส่วนการจับใช้งานและความมั่นคงของปมของไหมถักเอื้อต่อโพลิแกลกติน 910

การจับใช้งานที่โต๊ะผ่าตัด

ความแข็งและความจำรูปทรงของโพลิไดออกซาโนนต้องการการผูกปมอย่างระมัดระวัง ส่วนโพลิเกลคาโปรน 25 และโพลิแกลกติน 910 จับใช้งานได้ง่ายกว่า

การเย็บปิดผิวหนังเพื่อความสวยงาม

สำหรับการเย็บปิดแบบใต้ผิวหนัง มักเลือกโมโนฟิลาเมนต์ผิวเรียบที่พยุงระยะสั้น เช่น โพลิเกลคาโปรน 25