ชนิดของไส้เลื่อนและการเลือกตาข่าย

ไส้เลื่อนคืออะไร

ไส้เลื่อนมีสามส่วนที่ควรเรียกชื่อ: ช่องบกพร่อง คือช่องเปิดบนผนัง ถุง คือเยื่อบุที่ถูกดันนำหน้าเนื้อเยื่อที่ยื่นออกมา และสิ่งที่อยู่ภายใน คือสิ่งที่เลื่อนออกมา การซ่อมมุ่งจัดการที่ช่องบกพร่อง ส่วนถุงและสิ่งที่อยู่ภายในจัดการไปตามทาง

ไส้เลื่อนมักถูกเรียกชื่อตามตำแหน่งทางกายวิภาคของช่องบกพร่อง ศัพท์ที่ใช้จึงฟังดูเหมือนการพาชมผนังหน้าท้อง

ชนิดที่พบทั่วไป

ไส้เลื่อนขาหนีบเกิดที่บริเวณขาหนีบผ่านช่องขาหนีบ และพบบ่อยที่สุดอย่างทิ้งห่าง ไส้เลื่อนต้นขาปรากฏใต้เอ็นขาหนีบเล็กน้อยผ่านช่องต้นขา พบน้อยกว่าแต่แยกได้ชัดทางกายวิภาค

ไส้เลื่อนสะดือเกิดที่สะดือหรือรอบสะดือทันที ซึ่งผนังหน้าท้องมีจุดอ่อนตามธรรมชาติ ไส้เลื่อนเหนือสะดือเกิดที่แนวกลางเหนือขึ้นไป

ไส้เลื่อนแผลผ่าตัด ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของไส้เลื่อนผนังหน้าท้อง เกิดที่ตำแหน่งแผลผ่าตัดเดิม — ผนังเคยถูกเปิดและเย็บปิด แล้วรอยเย็บนั้นแยกออก อาจมีขนาดใหญ่และรูปร่างไม่สม่ำเสมอ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมกลุ่มนี้จึงเป็นกลุ่มที่มีการถกเรื่องการเลือกตาข่ายมากที่สุด

ไส้เลื่อนกะบังลมเป็นอีกปัญหาหนึ่ง: ช่องบกพร่องอยู่ที่กะบังลมตรงช่องหลอดอาหาร ทั้งวิธีซ่อมและคำถามว่าจะใช้ตาข่ายหรือไม่ ล้วนพิจารณาแยกจากไส้เลื่อนผนังหน้าท้อง

ระนาบสำคัญกว่าชื่อ

ตาข่ายอยู่ตรงไหนในผนังหน้าท้องคือการตัดสินใจที่กำหนดสิ่งอื่นทั้งหมด ในแบบ onlay ตาข่ายวางอยู่เหนือพังผืด ในแบบ sublay — หลังกล้ามเนื้อหรือหน้าเยื่อบุช่องท้อง — มันอยู่หลังกล้ามเนื้อแต่ยังอยู่นอกเยื่อบุช่องท้อง ส่วนในตำแหน่งในช่องท้อง มันอยู่ภายในช่องท้อง

มีเพียงแบบหลังสุดที่ทำให้ตาข่ายสัมผัสลำไส้ และนั่นคือกรณีที่โครงสร้างแบบผสมหรือมีชั้นกั้นถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรองรับ: ด้านหนึ่งมีไว้ให้เนื้อเยื่องอกเข้า อีกด้านเป็นชั้นกั้นผิวเรียบที่หันเข้าหาอวัยวะภายใน ตาข่ายพอลิโพรพิลีนธรรมดามิได้ออกแบบมาสำหรับตำแหน่งนั้น โครงสร้างตาข่าย อธิบายว่าชั้นเหล่านั้นถูกสร้างขึ้นอย่างไร

ผ่าเปิดหรือส่องกล้องเปลี่ยนสิ่งที่ตาข่ายต้องทำได้

ในการผ่าเปิด ตาข่ายวางให้ราบด้วยมือได้ ตัดแต่งได้ และยึดได้จากทั้งสองด้าน ส่วนในการส่องกล้อง ตาข่ายผืนเดียวกันต้องถูกม้วน สอดผ่านพอร์ต คลี่ออกในช่องท้อง จัดตำแหน่งโดยไม่อาจจับทั้งสองด้าน และยึดได้จากด้านเดียวเท่านั้น

สิ่งนี้ทำให้คุณสมบัติด้านการใช้งาน — คลี่ออกอย่างไร จำรอยพับหรือไม่ ทอดตัวอย่างไร — กลายเป็นข้อกำหนดเชิงหน้าที่ มิใช่ความสะดวก และทำให้ความเข้ากันได้กับวิธียึดตรึงหนึ่ง ๆ เป็นส่วนหนึ่งของการเลือก การยึดตรึงตาข่าย กล่าวถึงแท็กเกอร์ ไหมเย็บ และกาว

ขนาดรูพรุนและน้ำหนักอยู่ตรงไหน

ขนาดรูพรุนและความหนาแน่นต่อพื้นที่เป็นคุณสมบัติที่ถูกอ้างถึงมากที่สุดและถูกทำให้ง่ายเกินจริงมากที่สุด เบากว่ามิได้ดีกว่าโดยอัตโนมัติ: การลดวัสดุลงจะลดความแข็งตัวและอาจลดความแข็งแรง ส่วนรูปทรงรูพรุนที่มากับการถักก็มีผลต่อการที่เนื้อเยื่อจะรวมตัวเข้ากับตาข่ายอย่างไร

ทั้งสองเป็นการแลกได้แลกเสียที่ต้องจับคู่กับการซ่อมแต่ละราย มิใช่การจัดอันดับ ขนาดรูพรุนและน้ำหนักของตาข่าย อธิบายว่าคุณสมบัติทั้งสองนี้บรรยายอะไรกันแน่

การซ้อนทับและขนาด

ตาข่ายต้องยื่นเลยขอบของช่องบกพร่องออกไปมาก มิใช่เพียงปิดคลุมไว้ เพื่อให้แรงที่กระทำผ่านรอยซ่อมถูกรับโดยผนังโดยรอบ ไม่ใช่กระจุกตัวที่ขอบช่อง เทคนิคหนึ่ง ๆ ต้องการการซ้อนทับเท่าใดเป็นการตัดสินใจทางศัลยกรรมที่กำกับโดยเทคนิคนั้นและเอกสารกำกับการใช้งานของอุปกรณ์

มิใช่ไส้เลื่อนทุกรายจะซ่อมด้วยตาข่าย

ช่องบกพร่องขนาดเล็กบางครั้งเย็บปิดด้วยไหมอย่างเดียว และมีสถานการณ์ — ที่ชัดเจนที่สุดคือแผลผ่าตัดที่ปนเปื้อนหรือติดเชื้อ — ซึ่งการชั่งน้ำหนักเรื่องการฝังวัสดุสังเคราะห์ถาวรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จะใช้ตาข่ายหรือไม่ ใช้ชนิดใด และวางที่ใด ล้วนเป็นการตัดสินใจทางคลินิกของศัลยแพทย์

สิ่งที่แพทย์พิจารณาในการเลือกใช้

ระนาบ

ตาข่ายจะสัมผัสลำไส้หรือไม่ คือคำถามที่แยกโครงสร้างธรรมดาออกจากแบบผสม และมีน้ำหนักมากกว่าชื่อของไส้เลื่อน

แนวทางผ่าตัด

การซ่อมด้วยการส่องกล้องทำให้การคลี่ออกและการทอดตัวราบกลายเป็นข้อกำหนดเชิงหน้าที่ และจำกัดวิธียึดตรึงที่ใช้ได้

บริเวณผ่าตัด

การปนเปื้อนเปลี่ยนการชั่งน้ำหนักเรื่องการฝังวัสดุสังเคราะห์ถาวรไปโดยสิ้นเชิง

การยึดตรึง

ตาข่ายกับวิธียึดถูกเลือกไปพร้อมกัน มิใช่ทุกวิธียึดจะเหมาะกับทุกโครงสร้างหรือทุกตำแหน่ง

ยึดตามเอกสารกำกับการใช้งาน

ข้อบ่งใช้ การวาง ข้อห้ามใช้ และข้อจำกัดเรื่องตำแหน่งใด ๆ ระบุอยู่ในเอกสารกำกับการใช้งานของแต่ละอุปกรณ์ ซึ่งเป็นเอกสารควบคุม